Çevrimiçi üyeler    
Çevrimiçi üyeler : 0
Çevrimiçi ziyaretçiler : 13
» Görsel Sanatçılar Ansiklopedisi » Usta Türk Sanatçıları » Sanatçı Detayı  
Google Sitede
ÜNLÜ TÜRK SANATÇILARI
GÜNÜMÜZ TÜRK SANATÇILARI
ÜNLÜ YABANCI SANATÇILAR
SANATÇI
Abidin DİNO
 
«« Geri dön
 


ABİDİN DİNO
(İstanbul, 23 Mart 1913-Paris, 7 Aralık 1993)

Ailesi ile bir süre isviçre'de yaşadıktan sonra 1925 yılında Türkiye'ye döndü. Robert
Kolej'deki Öğrenimini yarıda bırakarak resim ve karikatür yapmaya başladı, ilk karikatür ve desenleri Yann (1930) ve Artist (1931) dergilerinde yayımlandı. Nâzım Hikmet'in Sesi Kaybeden Şehir (1931) ve Bir Ölü Evi (1932) kitaplarının kapaklarını ve sayfalarını resimledi. 1933 yılında D Grubu'nun kurucuları arasına katıldı. 1934 yılında desenleri, "Türkiye'nin Kalbi Ankara" filminin Rus yönetmeni Sergey Yutkeviç'in ilgisini çekti. Sinema dekoratörlüğü eğitimi yapmak üzere Yutkevİç'le Rusya'ya gitti, orada üç yıl (1934-1937) kaldı.

1937 yılına değin Leningrad (St. Petersburg), Moskova, Kiev ve Odessa'da Madenciler adlı bir filmin çekimini gerçekleştirdi. 1937'de Londra ve Paris'e gitti, Paris'te Gertrude Stein, Tristan Tzara ve Pablo Picasso gibi sanatçılarla tanıştı.

1939 yılında New York Sergisi Türk Pavyonu'nu düzenlemekle görevlendirildi. 1939 yılında CHP Yurt Gezileri kapsamında Balıkesir'e gönderildi. 1941'de Grubu'ndan ayrıldı ve Yeniler Grubu ile birlikte 'Liman Sergisi'ne katıldı. 1942'de ilk heykel çalışmalarına başladı. 1951'de Anadolu uygarlıklarından esinlenerek seramikler gerçekleştirdi.

1952'de Paris'e giderek orada yerleşti. 1954'den başlayarak sekiz yıl boyunca Paris Salon de Mai (Mayıs Salonu) sergilerine katıldı. 1979'da Fransa Görsel Sanatlar Ulusal Birliği (UNAP) Onur Başkanlığına seçildi.

Avrupa'nın çeşidi kentlerinde, Cezayir, New York ve California'da, Türkiye'de sergiler açtı. "Eller" dizisinin heykele uygulanması olan anıtı 1993'de Maçka Demokrasi Parkı'na dikildi.

Paris'te ölen Dino, vasiyeti üzerine İstanbul'da Aşiyan mezarlığına gömüldü. Yarın, Artist, Ses, Yeni Ses, Yeni Edebiyat, Serveti Fünun, Yeni Adam dergilerinde yazılan, çizimleri ve
kitapları yayımlandı.

Abidin Dino'nun El (1984), Yüzler (1985), Çok Yaşayan Ölüler (1985), Bu Dünya (1986), Abidin (1986), Acıyı Çizmek (1989), Çiçekleme (1990), Ak La Ka Ra (1993), Biçimden Öte (1993), İşkence Desenleri (1994), Bennu Gerede-Ferit Edgü (1994) adlı kitapları bulunmaktadır.

1928-29 yıllarında başlayan 'Eller' dizisini uzun bir süreçte çeşitli biçimlerde yineledi. 1930'larda yaptığı çizimler sürrealist olarak adlandırıldı. 1940'larda hat sanatının arabesk ve müziğe dayalı ritminden, geleneksel Türk sanatlarındaki motiflerden (çiçek), Anadolu halk kültürü gereçlerinden (ibrik), toplumsal dinamiğin yaşantılarından (liman işçileri, köylüler, kalabalıklar, savaşlar, politika, işkenceler, atom) etkilendi ve yararlandı.

Türk resminde ölüdoğa, manzara ve portreye yönelik konu istiflerini ve batı anlamındaki peinture tekniği ile aynı konuların içselleştirilmeden sürdürülmesine karşı, yeniliği özde aramanın gerekliliğini savundu.

1940'ların sonlarına doğru resimlerinde toplumcu gerçekçi olmayı istemediğini söylemesine karşın lirik gerçekçi bir yaklaşım izledi. Konularını gerçekçi bir yanılsamayla değil, düşssel bir biçimde çizimledi. Toplum gerçeğinin içinde gelişen halk sanatçılarının çizgisi, üretimi, rengi, biçimi onun çizgisel ritmi, gerçeği ve düşsü duygulanımlarıyla çakıştı. Bununla birlikte motife bağlı yinelemeleri çağdaşlaşmaya engel olarak gördü, İstanbul onun İlham ve yorumlama kaynağı oldu. Ayasofya, Beyazıt Meydanı, Galata Kulesi, İstanbul sokakları, Pera, kendine özgü çizgileriyle yapıtlarına yansıdı.

 

 

(RESİMLERİ BÜYÜTMEK ve ARKA ARKAYA AÇMAK İÇİN RESİMLERİN SAĞ YANINA KLİKLEYİNİZ)